I am fine by the way.

Yılın muhtemelen son güneşli pazar sabahlarından birinde rüzgar açık balkon kapısından evin içine ılık nefesini üflerken, bulaşık makinesini boşaltmak ya da çarşafları değiştirmek gibi sıradan işlerle uğraşırken koridordan her geçişimde, gözümün ucuyla hayatının en huzurlu uykusunu uyuyormuşcasına iki kişilik kanepeye kıvrılmış o adamı görüyorum.

- Ezgi Kocahan.

Bunu yazmak için içimde aniden bir arzu uyandığı için.bir şeyler üretebildiğim için. Sapasağlam olduğum için. Ben onları ihmal etsem de ,sanki dünyanın en mühim görevini icra ediyormuşum gibi. Benden vazgeçmeyen, arada mesajla yoklayan harikulade arkadaşlarım olduğu için. Zadie Smithin kitapları, yaşama sevincimi arttırdığı için. Gerektiğinde yol vermeyi öğrenebildiğim için. Yakın arkadaşlarımdan biri taksim metrosundaki Fatih adlı 8 yaşında bi’ çocuk olduğu için. En korkunç acıların bile, hatıralaştıkça güzelleştiğini bildiğim için. “Hocam,tabu oynamaya gidiyoruz, bizimle gelir misiniz?” diyen harika çocuklara hocalık yaptığım için. Hala umudum olduğu için. Bülent Ortaçgil konserine gittiğim için. En büyük gücün, hala insanlara inanabilmek olduğunu bildiğim için. Fikret kızılok ‘bir harmanım bu akşam’ dediği için. Bu duygularımı, ne kadar çok minnet duymam gereken şey olduğunu açığa çıkaran bu oluşumu akıl edecek şahane insanlar olduğu için. Yavuz Çetin, Jeff Buckley, Frida Kahlo, Halil Cibran ve Marquez ile aynı gezegende yaşadığım için. Harikuladeyim. Harikulade hissediyorum. Teşekkürler.

- Eda Saraç.

Dişim ağrıyınca rakıyı basıyorum.

- Selin Böyle.

Aşkın şarabından içtim.

- Selin Böyle.

Her gün yeni bir şeyler öğreniyorum.

- Arzu Aldoğan.

Bütün gece nefesiyle ısınıp uyuyorum
sabahları aynı nefesi bir kez daha duyabilmek için gözlerimi açıyorum
belki bu yeterlidir..

- Gizem Şahin.